In order to view this object you need Flash Player 9+ support!

Get Adobe Flash player

Powered by RS Web Solutions

Do przodu trzeba iść,
marzenia spełniać śmiało,
choćby nie wiem jak padało,
nie dać się zatopić morzu łez.
Jeśli kochać to tylko szczerze,
jeśli śnić to tylko z pasją.
Być młodym - duchem,
niech nasze marzenia nigdy nie zasną,
niech światełka w nas nie gasną.
Żyć kiedy nadzieję odbierają,
pomagać tym...
których inni nie zauważają
wierzyć że.. jakiś anioł
zawsze będzie w pobliżu..

Odwiedziny
mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterDzisiaj12
mod_vvisit_counterWczoraj10
mod_vvisit_counterTen tydzień40
mod_vvisit_counterPoprzedni tydzień186
mod_vvisit_counterTen miesiąc581
mod_vvisit_counterPoprzedni miesiąc572
mod_vvisit_counterWszystkie88392

Integracja sensoryczna

Integracja sensoryczna Integracja sensoryczna Integracja sensoryczna Integracja sensoryczna
Integracja sensoryczna Integracja sensoryczna Integracja sensoryczna Integracja sensoryczna

 

TEORIA INTEGRACJI SENSORYCZNEJ została zapoczątkowana przez Dr. A. Jean Ayres, która zainteresowała się tym, w jaki sposób procesy integracji sensorycznej oraz zaburzenia planowania ruchu wpływają na codzienne życie. Teoria ta była doskonalona i rozbudowywana w miarę przeprowadzanych badań przez samą Dr. Ayres jak i inne osoby. Korzystano również z literatury z zakresu neuropsychologii, neurologii, fizjologii, rozwoju dziecka oraz psychologii.
Jako stosunkowo nowa, teoria Integracji Sensorycznej nie jest powszechnie znana wśród lekarzy, nauczycieli czy opinii publicznej. Uzyskanie bardziej szczegółowych informacji na temat teorii i terapii integracji sensorycznej powinno być pomocne w zrozumieniu dziecka przez rodziców i inne osoby.

 

INTEGRACJA SENSORYCZNA, czyli przetwarzanie bodźców sensorycznych to skomplikowany proces, podczas którego układ nerwowy człowieka odbiera informacje z receptorów wszystkich zmysłów (dotyk; układ przedsionkowy odbierający ruch; czucie ciała, czyli propriocepcja, węch, smak, wzrok i słuch), następnie organizuje je i interpretuje tak, aby mogły być wykorzystane w celowym i efektywnym działaniu.
Wszyscy jesteśmy świadomi występowania i działania zmysłu smaku, węchu, wzroku oraz słuchu. Ale większość z nas nie zdaje sobie sprawy, że nasz układ nerwowy odbiera i rejestruje informacje płynące z dotyku, ruchu, siły grawitacji oraz pozycji ciała. Tak jak oczy rejestrują informacje wzrokowe i przekazują je do mózgu w celu ich zinterpretowania, tak wszystkie pozostałe zmysły posiadają receptory odbierające bodźce i przekazujące je do mózgu. Komórki znajdujące się w skórze przekazują informacje dotyczące lekkiego dotyku, bólu, temperatury oraz nacisku. Struktury w uchu wewnętrznym rejestrują ruch oraz zmiany pozycji głowy. Odpowiednie struktury mięśni, stawów oraz więzadeł warunkują świadomość pozycji ciała. Te trzy podstawowe zmysły leżą u podstaw rozwoju psychoruchowego dziecka.

 

DOTYK
Jest jednym z najwcześniej rozwijających się zmysłów. Dotyk pierwotny (protopatyczny) odpowiada za świadomość dotknięcia i chroni nas przed niebezpiecznym bodźcem dotykowym. Dominuje w okresie niemowlęcym. Dotyk różnicujący (epikrytyczny) odbiera precyzyjne informacje dotykowe np. różnicę w fakturze, kształcie. Rozwija się stopniowo i w okresie kilku lat jego znaczenie znacznie wzrasta. Obydwa rodzaje doznań dotykowych muszą się znajdować w swoistej równowadze zależnej od wieku dziecka i poziomu jego funkcjonowania.


Poza funkcją ochronną, zmysł dotyku dostarcza nam informacji niezbędnych do nabycia różnorodnych umiejętności:
- percepcja dotykowa
- schemat ciała
- planowanie ruchu
- percepcja wzrokowa
- umiejętności szkolne
- stabilność emocjonalna
- funkcjonowanie społeczne

 

 

UKŁAD PRZEDSIONKOWY
Narząd przedsionkowy znajduje się w uchu wewnętrznym i dostarcza nam informacji na temat siły grawitacji oraz ruchu. Układ przedsionkowy jest dla naszego organizmu jak busola na statku. Pomaga nam w nawigacji naszego ciała w przestrzeni, informuje nas gdzie jest góra a gdzie dół.


Poprzez zróżnicowany system połączeń nerwowych wpływa na:
- Bezpieczeństwo grawitacyjne
- Napięcie mięśniowe
- Ruch i równowagę
- Koordynację ruchową
- Przetwarzanie wzrokowo-przestrzenne
- Przetwarzanie słuchowo-językowe
- Planowanie ruchu
- Bezpieczeństwo emocjonalne
- Funkcjonowanie społeczne

 

 

PROPRIOCEPCJA
Dostarcza nam informacji z mięśni, stawów, więzadeł o pozycji części ciała oraz ich ruchach (zwana również kinsestezją). Na przykład czytając teraz ten rozdział znajdujecie się Państwo w określonej pozycji. Skąd wiecie Państwo jaka ona jest nie patrząc na ułożenia ciała? To dzięki impulsom proprioceptywnym zdajemy sobie sprawę z pozycji naszego ciała bez konieczności patrzenia. Jest to niezbędne do płynnego i efektywnego wykonywania różnorodnych ruchów, z czego zdawać sobie możemy sprawę w ciemnościach.
Zmysł propriocepcji jest ściśle związany ze zmysłem dotyku i układem przedsionkowym. Z tego powodu często mówi się o przetwarzaniu dotykowo-proprioceptywnym lub przedsionkowo-proprioceptywnym.

Zmysł propriocepcji wpływa na:
- Świadomość ciała
- Postawę
- Kontrolę i płynność ruchów
- Stopniowanie ruchu
- Planowanie ruchu
- Bezpieczeństwo emocjonalne
- Funkcjonowanie społeczne

 

U większości osób proces integracji sensorycznej przebiega automatycznie umożliwiając odpowiednie reakcje do wymogów otoczenia i warunkuje prawidłowy rozwój sensomotoryczny.
U osób, które mają Zaburzenia Przetwarzania Sensorycznego proces ten przebiega inaczej. Zaburzenia Integracji Sensorycznej zaburzają sposób, w jaki mózg tych osób interpretuje odbierane informacje, jak również ich reakcje na nie; emocjonalne, ruchowe, koncentrację i inne.

 

 

ZABURZENIA PRZETWARZANIA SENSORYCZNEGO

zwane również Zaburzeniami Integracji Sensorycznej to złożona dysfunkcja układu nerwowego, zaburzająca rozwój dzieci i dorosłych. Osoby z Zaburzeniami Przetwarzania Sensorycznego nieprawidłowo interpretują odbierane codziennie informacje sensoryczne, takie jak dotyk, dźwięk, czy ruch. Jedni mogą czuć się nadmiernie bombardowani ilością bodźców, inni poszukiwać intensywnych doznań sensorycznych, a jeszcze inni mogą prezentować odmienne symptomy.

Wyróżnia się kilka rodzajów Zaburzeń Przetwarzania Sensorycznego. Każdy z nich może powodować różnorodne, złożone zachowania. Poniżej w ogólny sposób przedstawiono najczęściej występujące wzorce zachowań.

 

DZIECI UNIKAJĄCE WRAŻEŃ SENSORYCZNYCH

Niektóre dzieci/osoby z Zaburzeniami Przetwarzania Sensorycznego nadmiernie reagują na stymulację. Ich układ nerwowy odczuwa zwykłe doznania sensoryczne jako bardzo intensywne, w efekcie czego czują się stale bombardowane przez odbierane bodźce.
Stan taki nazywa się 'obronnością sensoryczną'. Najczęstszą wówczas reakcją na bodźce jest reakcja „walki lub ucieczki" mająca na celu uniknięcie lub znaczne ograniczenie ilości bodźców. W efekcie „przeciążenia" układu nerwowego dzieci mogą również reagować agresją. Zaburzenie to może występować w obrębie każdego ze zmysłów.

Dzieci takie mogą;
Reagować na dotyk agresją lub wycofaniem się
Bać się wysokości i ruchu, lub odczuwać mdłości w wyniku niewielkiego ruchu bądź wysokości
Niechętnie ryzykować oraz próbować nowych rzeczy
Czuć duży dyskomfort w zatłoczonych miejscach
Jeść mało zróżnicowane jedzenie i/lub mieć dużą wrażliwość na zapachy
Być nadmiernie pobudzone i aktywne

Dzieci te mogą mieć zdiagnozowaną nadwrażliwość sensoryczną.


DZIECI POSZUKUJĄCE WRAŻEŃ SENSORYCZNYCH

Niektóre dzieci mają obniżoną reaktywność na bodźce. Ich układ nerwowy nie zawsze rejestruje lub rozpoznaje informację sensoryczną do niego docierającą. W efekcie wydawać się może, że dzieci te mają 'nienasycony apetyt' na stymulację sensoryczną, co może przejawiać się nieodpartą chęcią ruchu lub ciągłym poszukiwaniem innych, intensywnych doznań sensorycznych.

Dzieci te mogą:
Prezentować nadmierną aktywnością ruchową będącej efektem jak i źródłem wrażeń sensorycznych 'odżywiających mózg'
Nie reagować na ból i nie zauważać innych bodźców dotykowych; często i zbyt mocno dotykać inne osoby (co może wyglądać jak zachowanie agresywne)
Uczestniczyć w niebezpiecznych zabawach np. zbyt wysokie wspinanie się
Preferować intensywne, długo trwające zabawy typu huśtanie, kręcenie, często bez objawów dyskomfortu
Lubić bardzo głośne dźwięki np. głośno grająca muzyka, telewizor
Mieć opóźnioną mowę

Dzieci te mogą mieć zdiagnozowaną podwrażliwość/niedowrażliwość sensoryczną.


DZIECI MAJĄCE OBNIŻONE UMIEJĘTNOŚCI RUCHOWE

Niektóre dzieci z Zaburzeniami Przetwarzania Sensorycznego w efekcie tych zaburzeń mogą mieć trudności z planowaniem i wykonywaniem nowych ruchów i aktywności ruchowych. Często dzieci te są niezdarne, nieskoordynowane, przewracają się, mają problem z nauczeniem się wielu zabaw ruchowych.

Dzieci te mogą;
Mieć trudności z aktywnościami manualnymi, pisaniem, zapinaniem guzików itp.
Mieć słabe umiejętności z zakresu dużej motoryki np. kopanie, łapanie, rzucanie piłki
Mieć trudności z naśladowaniem ruchów np. w zabawie „Ojciec Wergiliusz"
Mieć trudności z utrzymaniem równowagi, wykonaniem sekwencji ruchów lub obustronną koordynacją
Preferować znane aktywności i zabawy
Preferować aktywności statyczne, siedzące np. oglądanie telewizji, czytanie książki
Mieć trudności z wymową

 

Dzieci te łatwo ulegają frustracji i mogą próbować manipulować i kontrolować otoczenie. Niektóre z tych dzieci mogą uciekać w świat fantazji. Mogą również próbować ukrywać swoje problemy planowania ruchowego pajacując i popisując się przed innymi lub unikając nowych aktywności wykonywanych w grupie.

 

Dzieci te mogą mieć zdiagnozowaną dyspraksję opartą na zaburzeniach sensorycznych, czyli zaburzenie planowania ruchu.
Ogólnie rzecz ujmując efektem Zaburzeń Przetwarzania Sensorycznego (zaburzeń SI) może być:
Podwyższony poziom pobudzenia i aktywności
Obniżony poziom aktywności, ociężałość
Trudności z koncentracją
Opóźniony rozwój ruchowy
Trudności z utrzymaniem równowagi
Trudności z koordynacją wzrokowo-ruchową
Trudności z percepcją słuchową
Opóźniony rozwój mowy
Trudności z nauką: czytaniem, pisaniem, matematyką
Niskie poczucie wartości
Zaburzone relacje społeczne
Problemy emocjonalne

 

Jak widzimy deficyty przetwarzania sensorycznego mogą być przyczyną wielu trudności opóźniających prawidłowy rozwój dziecka, zaburzających proces uczenia oraz powodujących problemy emocjonalne.
Nie u wszystkich dzieci przyczyną problemów w nauce, rozwoju lub zachowania jest zaburzona integracja sensoryczna. Są jednak wyraźne czynniki wskazujące na dysfunkcje integracji sensorycznej.
Deficyty integracji sensorycznej często współwystępują z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej, zespołem Aspergera, autyzmem, mózgowym porażeniem dziecięcym, zespołem Downa, zespołem FAS, zespołem kruchego X, rozszczepem kręgosłupa oraz innymi.

 

 

Dodatkowe informacje można uzyskać w książce:
Violet F. Maas „Uczenie się przez zmysły. Wprowadzenie do Teorii Integracji Sensorycznej" wydanej przez Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne w 1998 r, wznowienie 2005 r.
Sabine Pauli, Andrea Kisch „Co się dzieje z moim dzieckiem? Zaburzenia rozwoju ruchowego i postrzegania.", z serii poradników wydanych przez PZWL, 2004
Bogdanowicz M. 1997 Integracja percepcyjno motoryczna : teoria - diagnoza-terapia. CMPP-P. Warszawa .

    

 

TEORIA INTEGRACJI SENSORYCZNEJ została zapoczątkowana przez Dr. A. Jean Ayres, która zainteresowała się tym, w jaki sposób procesy integracji sensorycznej oraz zaburzenia planowania ruchu wpływają na codzienne życie. Teoria ta była doskonalona i rozbudowywana w miarę przeprowadzanych badań przez samą Dr. Ayres jak i inne osoby. Korzystano również z literatury z zakresu neuropsychologii, neurologii, fizjologii, rozwoju dziecka oraz psychologii.
Jako stosunkowo nowa, teoria Integracji Sensorycznej nie jest powszechnie znana wśród lekarzy, nauczycieli czy opinii publicznej. Uzyskanie bardziej szczegółowych informacji na temat teorii i terapii integracji sensorycznej powinno być pomocne w zrozumieniu dziecka przez rodziców i inne osoby.

 

INTEGRACJA SENSORYCZNA, czyli przetwarzanie bodźców sensorycznych to skomplikowany proces, podczas którego układ nerwowy człowieka odbiera informacje z receptorów wszystkich zmysłów (dotyk; układ przedsionkowy odbierający ruch; czucie ciała, czyli propriocepcja, węch, smak, wzrok i słuch), następnie organizuje je i interpretuje tak, aby mogły być wykorzystane w celowym i efektywnym działaniu.
Wszyscy jesteśmy świadomi występowania i działania zmysłu smaku, węchu, wzroku oraz słuchu. Ale większość z nas nie zdaje sobie sprawy, że nasz układ nerwowy odbiera i rejestruje informacje płynące z dotyku, ruchu, siły grawitacji oraz pozycji ciała. Tak jak oczy rejestrują informacje wzrokowe i przekazują je do mózgu w celu ich zinterpretowania, tak wszystkie pozostałe zmysły posiadają receptory odbierające bodźce i przekazujące je do mózgu. Komórki znajdujące się w skórze przekazują informacje dotyczące lekkiego dotyku, bólu, temperatury oraz nacisku. Struktury w uchu wewnętrznym rejestrują ruch oraz zmiany pozycji głowy. Odpowiednie struktury mięśni, stawów oraz więzadeł warunkują świadomość pozycji ciała. Te trzy podstawowe zmysły leżą u podstaw rozwoju psychoruchowego dziecka.

 

DOTYK
Jest jednym z najwcześniej rozwijających się zmysłów. Dotyk pierwotny (protopatyczny) odpowiada za świadomość dotknięcia i chroni nas przed niebezpiecznym bodźcem dotykowym. Dominuje w okresie niemowlęcym. Dotyk różnicujący (epikrytyczny) odbiera precyzyjne informacje dotykowe np. różnicę w fakturze, kształcie. Rozwija się stopniowo i w okresie kilku lat jego znaczenie znacznie wzrasta. Obydwa rodzaje doznań dotykowych muszą się znajdować w swoistej równowadze zależnej od wieku dziecka i poziomu jego funkcjonowania.


Poza funkcją ochronną, zmysł dotyku dostarcza nam informacji niezbędnych do nabycia różnorodnych umiejętności:
- percepcja dotykowa
- schemat ciała
- planowanie ruchu
- percepcja wzrokowa
- umiejętności szkolne
- stabilność emocjonalna
- funkcjonowanie społeczne

 

 

UKŁAD PRZEDSIONKOWY
Narząd przedsionkowy znajduje się w uchu wewnętrznym i dostarcza nam informacji na temat siły grawitacji oraz ruchu. Układ przedsionkowy jest dla naszego organizmu jak busola na statku. Pomaga nam w nawigacji naszego ciała w przestrzeni, informuje nas gdzie jest góra a gdzie dół.


Poprzez zróżnicowany system połączeń nerwowych wpływa na:
- Bezpieczeństwo grawitacyjne
- Napięcie mięśniowe
- Ruch i równowagę
- Koordynację ruchową
- Przetwarzanie wzrokowo-przestrzenne
- Przetwarzanie słuchowo-językowe
- Planowanie ruchu
- Bezpieczeństwo emocjonalne
- Funkcjonowanie społeczne

 

 

PROPRIOCEPCJA
Dostarcza nam informacji z mięśni, stawów, więzadeł o pozycji części ciała oraz ich ruchach (zwana również kinsestezją). Na przykład czytając teraz ten rozdział znajdujecie się Państwo w określonej pozycji. Skąd wiecie Państwo jaka ona jest nie patrząc na ułożenia ciała? To dzięki impulsom proprioceptywnym zdajemy sobie sprawę z pozycji naszego ciała bez konieczności patrzenia. Jest to niezbędne do płynnego i efektywnego wykonywania różnorodnych ruchów, z czego zdawać sobie możemy sprawę w ciemnościach.
Zmysł propriocepcji jest ściśle związany ze zmysłem dotyku i układem przedsionkowym. Z tego powodu często mówi się o przetwarzaniu dotykowo-proprioceptywnym lub przedsionkowo-proprioceptywnym.

Zmysł propriocepcji wpływa na:
- Świadomość ciała
- Postawę
- Kontrolę i płynność ruchów
- Stopniowanie ruchu
- Planowanie ruchu
- Bezpieczeństwo emocjonalne
- Funkcjonowanie społeczne

 

U większości osób proces integracji sensorycznej przebiega automatycznie umożliwiając odpowiednie reakcje do wymogów otoczenia i warunkuje prawidłowy rozwój sensomotoryczny.
U osób, które mają Zaburzenia Przetwarzania Sensorycznego proces ten przebiega inaczej. Zaburzenia Integracji Sensorycznej zaburzają sposób, w jaki mózg tych osób interpretuje odbierane informacje, jak również ich reakcje na nie; emocjonalne, ruchowe, koncentrację i inne.

 

 

ZABURZENIA PRZETWARZANIA SENSORYCZNEGO

zwane również Zaburzeniami Integracji Sensorycznej to złożona dysfunkcja układu nerwowego, zaburzająca rozwój dzieci i dorosłych. Osoby z Zaburzeniami Przetwarzania Sensorycznego nieprawidłowo interpretują odbierane codziennie informacje sensoryczne, takie jak dotyk, dźwięk, czy ruch. Jedni mogą czuć się nadmiernie bombardowani ilością bodźców, inni poszukiwać intensywnych doznań sensorycznych, a jeszcze inni mogą prezentować odmienne symptomy.

Wyróżnia się kilka rodzajów Zaburzeń Przetwarzania Sensorycznego. Każdy z nich może powodować różnorodne, złożone zachowania. Poniżej w ogólny sposób przedstawiono najczęściej występujące wzorce zachowań.

 

DZIECI UNIKAJĄCE WRAŻEŃ SENSORYCZNYCH

Niektóre dzieci/osoby z Zaburzeniami Przetwarzania Sensorycznego nadmiernie reagują na stymulację. Ich układ nerwowy odczuwa zwykłe doznania sensoryczne jako bardzo intensywne, w efekcie czego czują się stale bombardowane przez odbierane bodźce.
Stan taki nazywa się 'obronnością sensoryczną'. Najczęstszą wówczas reakcją na bodźce jest reakcja „walki lub ucieczki" mająca na celu uniknięcie lub znaczne ograniczenie ilości bodźców. W efekcie „przeciążenia" układu nerwowego dzieci mogą również reagować agresją. Zaburzenie to może występować w obrębie każdego ze zmysłów.

Dzieci takie mogą;
Reagować na dotyk agresją lub wycofaniem się
Bać się wysokości i ruchu, lub odczuwać mdłości w wyniku niewielkiego ruchu bądź wysokości
Niechętnie ryzykować oraz próbować nowych rzeczy
Czuć duży dyskomfort w zatłoczonych miejscach
Jeść mało zróżnicowane jedzenie i/lub mieć dużą wrażliwość na zapachy
Być nadmiernie pobudzone i aktywne

Dzieci te mogą mieć zdiagnozowaną nadwrażliwość sensoryczną.


DZIECI POSZUKUJĄCE WRAŻEŃ SENSORYCZNYCH

Niektóre dzieci mają obniżoną reaktywność na bodźce. Ich układ nerwowy nie zawsze rejestruje lub rozpoznaje informację sensoryczną do niego docierającą. W efekcie wydawać się może, że dzieci te mają 'nienasycony apetyt' na stymulację sensoryczną, co może przejawiać się nieodpartą chęcią ruchu lub ciągłym poszukiwaniem innych, intensywnych doznań sensorycznych.

Dzieci te mogą:
Prezentować nadmierną aktywnością ruchową będącej efektem jak i źródłem wrażeń sensorycznych 'odżywiających mózg'
Nie reagować na ból i nie zauważać innych bodźców dotykowych; często i zbyt mocno dotykać inne osoby (co może wyglądać jak zachowanie agresywne)
Uczestniczyć w niebezpiecznych zabawach np. zbyt wysokie wspinanie się
Preferować intensywne, długo trwające zabawy typu huśtanie, kręcenie, często bez objawów dyskomfortu
Lubić bardzo głośne dźwięki np. głośno grająca muzyka, telewizor
Mieć opóźnioną mowę

Dzieci te mogą mieć zdiagnozowaną podwrażliwość/niedowrażliwość sensoryczną.


DZIECI MAJĄCE OBNIŻONE UMIEJĘTNOŚCI RUCHOWE

Niektóre dzieci z Zaburzeniami Przetwarzania Sensorycznego w efekcie tych zaburzeń mogą mieć trudności z planowaniem i wykonywaniem nowych ruchów i aktywności ruchowych. Często dzieci te są niezdarne, nieskoordynowane, przewracają się, mają problem z nauczeniem się wielu zabaw ruchowych.

Dzieci te mogą;
Mieć trudności z aktywnościami manualnymi, pisaniem, zapinaniem guzików itp.
Mieć słabe umiejętności z zakresu dużej motoryki np. kopanie, łapanie, rzucanie piłki
Mieć trudności z naśladowaniem ruchów np. w zabawie „Ojciec Wergiliusz"
Mieć trudności z utrzymaniem równowagi, wykonaniem sekwencji ruchów lub obustronną koordynacją
Preferować znane aktywności i zabawy
Preferować aktywności statyczne, siedzące np. oglądanie telewizji, czytanie książki
Mieć trudności z wymową

 

Dzieci te łatwo ulegają frustracji i mogą próbować manipulować i kontrolować otoczenie. Niektóre z tych dzieci mogą uciekać w świat fantazji. Mogą również próbować ukrywać swoje problemy planowania ruchowego pajacując i popisując się przed innymi lub unikając nowych aktywności wykonywanych w grupie.

 

Dzieci te mogą mieć zdiagnozowaną dyspraksję opartą na zaburzeniach sensorycznych, czyli zaburzenie planowania ruchu.
Ogólnie rzecz ujmując efektem Zaburzeń Przetwarzania Sensorycznego (zaburzeń SI) może być:
Podwyższony poziom pobudzenia i aktywności
Obniżony poziom aktywności, ociężałość
Trudności z koncentracją
Opóźniony rozwój ruchowy
Trudności z utrzymaniem równowagi
Trudności z koordynacją wzrokowo-ruchową
Trudności z percepcją słuchową
Opóźniony rozwój mowy
Trudności z nauką: czytaniem, pisaniem, matematyką
Niskie poczucie wartości
Zaburzone relacje społeczne
Problemy emocjonalne

 

Jak widzimy deficyty przetwarzania sensorycznego mogą być przyczyną wielu trudności opóźniających prawidłowy rozwój dziecka, zaburzających proces uczenia oraz powodujących problemy emocjonalne.
Nie u wszystkich dzieci przyczyną problemów w nauce, rozwoju lub zachowania jest zaburzona integracja sensoryczna. Są jednak wyraźne czynniki wskazujące na dysfunkcje integracji sensorycznej.
Deficyty integracji sensorycznej często współwystępują z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej, zespołem Aspergera, autyzmem, mózgowym porażeniem dziecięcym, zespołem Downa, zespołem FAS, zespołem kruchego X, rozszczepem kręgosłupa oraz innymi.

 

 

Dodatkowe informacje można uzyskać w książce:
Violet F. Maas „Uczenie się przez zmysły. Wprowadzenie do Teorii Integracji Sensorycznej" wydanej przez Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne w 1998 r, wznowienie 2005 r.
Sabine Pauli, Andrea Kisch „Co się dzieje z moim dzieckiem? Zaburzenia rozwoju ruchowego i postrzegania.", z serii poradników wydanych przez PZWL, 2004
Bogdanowicz M. 1997 Integracja percepcyjno motoryczna : teoria - diagnoza-terapia. CMPP-P. Warszawa .

In order to view this object you need Flash Player 9+ support!

Get Adobe Flash player

Powered by RS Web Solutions



Copyright © 2011
Projekt i realizacja NatiDesign